บทที่ 138 น้ำท่วมหมู่บ้าน

พร้อมกับเสียงพึมพำแผ่วเบา แม่ของชิวโปค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา พอเห็นเมิ่งเฟยตรงหน้า แววตาก็ฉายแววยินดีออกมาวูบหนึ่ง

เธอค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น ทาบฝ่ามือลงบนแก้มของเมิ่งเฟย

"ไอ้…ไอ้หมา…" แม่ของชิวโปเค้นคำสองคำออกมาอย่างยากลำบาก