บทที่ 159 พวกเราไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นะ

ในห้องตอนนั้น เมิ่งเฟยกำลังนวดคลึงที่หน้าท้องของเสือขาวอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกสบายตัวจนเนื้อเต้นทำให้เสือขาวส่งเสียงครางฮือในลำคอเป็นระลอก

จิ้งจอกน้อยที่ขดตัวนอนอุตุอยู่ในผ้าห่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องของเสือขาว มันโผล่หัวออกมาจากผ้าห่มด้วยความงัวเงียหวังจะดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นภาพเมิ่งเฟยกำลังกดตัวเสือขาวไว้บนเตียงเตา สองมือถูไถไปมาบนหน้าท้องของมันไม่หยุด ดวงตาของจิ้งจอกน้อยก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จิ้งจอกน้อย: "กิ๊ซซซ!"