บทที่ 161 แมงมุม ข้าไม่ใช่คน แต่นายเนี่ยหมาจริง ๆ

ชั่วครู่ต่อมา ใยในท้องของแมงมุมก็ถูกพ่นออกมาจนเกลี้ยง มันหงายท้องแผ่หลาลงกับพื้น ดวงตามองเมิ่งเฟยด้วยความสิ้นหวังในชีวิต รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างโดนสูบวิญญาณไปหมดสิ้น

พอมันตกถึงพื้น ก็ต้องออกแรงอยู่นานมากกว่าจะพลิกตัวกลับมาได้ ก่อนจะมุดหนีเข้าพงหญ้าข้างๆ ไปด้วยความตื่นตระหนก

คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันหัวเราะลั่นให้กับพฤติกรรมกวนๆ ของเมิ่งเฟย