บทที่ 163 เมิ่งเฟยผู้หลงใหลในก้อนอึเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นเสือขาวพยักหน้า เสือโคร่งตัวผู้ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำมูกน้ำตาไหลพราก นอนกลิ้งเกลือกไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา

ขณะนั้นเอง บนชายคาบ้านของเมิ่งเฟย เจ้ากระรอกน้อยกำลังมองดูภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจ แววตาเปล่งประกายระยับ

อ้อ!