บทที่ 172 จี้จี้จี้จี้ เป้ยเป้ยเป้ยเป้ยเป้ยเป้ย

เจ้ากระรอกน้อยร้องเรียกอยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีใครมาช่วยเสียทีก็เริ่มลนลาน จากนั้นจึงแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างสุดกำลังยิ่งกว่าเดิม

เจ้ากระรอกน้อย:

“จี๊ดๆ เป้ยๆ~”