บทที่ 176 สิบหกศพ!!

ราตรีค่อยๆ ทวีความมืดมิด ความมืดเข้าปกคลุมทั่วผืนป่า ทว่าบนท้องฟ้าอันมืดมิดนั้น ดวงดาวระยิบระยับเริ่มทอประกาย ดุจอัญมณีที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ มอบความรู้สึกลึกลับและงดงามจับใจ

เวลานี้ดวงจันทร์ดั่งจานเงินใบยักษ์ที่แขวนลอยอยู่บนขอบฟ้า สาดแสงกระจ่างสว่างไสวไปทั่วทั้งหมู่บ้านเมิ่งเจียโกว แสงจันทร์โปรยปรายลงมาราวกับม่านแพรบางเบาบนหลังคาบ้านเรือนและท้องทุ่ง ทำให้หมู่บ้านที่เงียบสงบอยู่แล้วยิ่งดูวิเวกและร่มเย็นมากขึ้นไปอีก

เมิ่งเจียโกวจมดิ่งอยู่ในความสว่างไสวของแสงจันทร์ ดั่งถูกห่มคลุมไว้ด้วยอาภรณ์สีเงิน เค้าโครงของตัวบ้านมองเห็นได้ชัดเจนใต้แสงจันทร์ ร่องรอยแตกลายงาบนผนังยิ่งเด่นชัดขึ้น ต้นไม้ในหมู่บ้านทอดเงาสลัวไหวเอนเบาๆ ไปตามสายลมพัดเอื่อย