บทที่ 178 ชิวโป แม่! ผมเป็นลูกแท้ๆ ของแม่หรือเปล่าเนี่ย!

“พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะยังไงซะหมาป่าจะเก่งแค่ไหน จะไปสู้คนได้เหรอ พอกินเสร็จพวกเขาก็เข้านอนกัน แต่พอนอนไปถึงกลางดึก ก็ได้ยินเสียงหมาในหมู่บ้านเห่ากรรโชกอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็ตามมาด้วยเสียงหมาป่าหอนประสานกันเป็นระลอกคลื่น

หัวหน้าพวกเราบอกว่า ตอนนั้นรอบๆ หมู่บ้าน มีหมาป่าอย่างน้อยเป็นร้อยตัวได้! ดวงตาสีเขียววาบวับพวกนั้นเหมือนดวงดาวบนฟ้าเลย พรึ่บพรั่บแน่นขนัดล้อมรอบหมู่บ้านไปหมด

ยังดีที่เลขาฯ พรรคประจำหมู่บ้านตอนนั้นมีประสบการณ์ รีบเกณฑ์คนมาจุดคบไฟ ฝูงหมาป่ากลัวเปลวไฟ ก็เลยเฝ้าล้อมหมู่บ้านอยู่ทั้งคืนจนถึงเช้าถึงยอมถอยไป