บทที่ 182 ไปเยือนเฒ่าฉินช่างตีเหล็ก โดนเจ้าของฉายาผีเห็นยังขยาดปิดประตูใส่

พอได้ยินคำพูดของเอ้อร์ลวี่จื่อ ปลายสายก็รีบอธิบายยกใหญ่ "พี่ลวี่ เป็นเพราะไอ้เมิ่งเฟยจากหมู่บ้านพี่นั่นแหละ! เมื่อเช้าพี่อีไปตลาดเพื่อจะขายจิ้งจอกหิมะที่พวกเราเพิ่งจับมาได้เมื่อสองวันก่อน แต่ดันไปเจอเมิ่งเฟยเข้าพอดี เมิ่งเฟยเหมือนจะจำพี่อีได้ เลยพุ่งเข้ามาหาเรื่องตรงๆ พอพวกไอ้หนูเข้าไปช่วย ก็โดนมันซัดหมอบกระแตกันหมด โชคดีที่ฉันหัวไวไม่ได้เข้าไปแจม ไม่งั้นคงโดนกวาดเรียบยกแก๊งไปแล้ว!"

พอได้ยินคำบอกเล่า เอ้อร์ลวี่จื่อก็โมโหจัดจนปาโทรศัพท์มือถือลงพื้น เสียงดัง "เพล้ง" เครื่องแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

"แม่งเอ๊ย!! ไอ้พวกขยะเอ๊ย!! ก็บอกแล้วว่าให้ไปไกลๆ มัน ให้ไปไกลๆ มัน ไม่เคยฟังกันเลย!! โว้ย!!!! เมิ่งเฟย!!! ขัดแข้งขัดขาข้าครั้งแล้วครั้งเล่า!!! มึงคอยดูเถอะ!! ถ้าความแค้นนี้ไม่ได้ชำระ!! ข้าไม่ขอเกิดเป็นคน!"