บทที่ 185 ฉัน... ปะ... ปะ... ปะ... เทพแห่งปาอินปู้หลู่เค่อ!

“เสี่ยวเมิ่ง เหล้านายขวดนี้นี่มัน…!!!” หมอสวีเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พอเห็นหมอสวีทำหน้าแบบนั้น เมิ่งเฟยก็หัวเราะฮิๆ แล้วพูดว่า “ต้องหมอสวีจริงๆ ครับ แค่จิบเดียวก็รู้หมดว่ามีอะไรข้างในบ้าง สุดยอดจริงๆ ครับ!”

ครู่ต่อมา หมอสวีถึงดึงสติตัวเองกลับมาจากความตกตะลึงได้ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาที่มองเมิ่งเฟยเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากเดิมที่เคยมองด้วยความชื่นชมแบบผู้ใหญ่มองลูกหลาน แต่ตอนนี้กลับเหมือนมองสหายสนิทที่เสียดายเหลือเกินว่าน่าจะได้เจอกันเร็วกว่านี้