บทที่ 187 ใครฉี่เยอะ! รีบมาราดให้ตื่นที!

เมิ่งเฟยที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งตกใจกับเสียงของจิ้งจอกน้อย เขาหันหน้ากลับมาแล้วกระซิบคุยด้วยรอยยิ้ม "ฮะๆ เปล่าหรอก~~ นึกถึงเรื่องอื่นอยู่น่ะ~ ว่าแต่ ทำไมเธอถึงไปโดนพวกพวกล่าสัตว์เถื่อนจับตัวได้ล่ะ?"

พอได้ยินเมิ่งเฟยถามแบบนี้ จิ้งจอกน้อยก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที เธอคอตกแล้วเอ่ยอย่างน่าสงสาร

"คืนนั้นหลังจากวิ่งหนีออกจากบ้านนาย ฉันก็ตรงขึ้นเขาไปเลย แต่พอย่างก้าวเข้าป่า ที่นั่นก็ไม่คุ้นเคยสักนิด ฉันเลยเดินเตร่ไปทั่วยอดเขา สุดท้ายง่วงจัดจนทนไม่ไหว ก็เลยหากองหญ้ากองใหญ่ซุกตัวหลับไป พอรุ่งเช้าวันต่อมาฟ้ายังไม่ทันสว่าง ฉันก็ตกใจตื่นเพราะเสียงร้องโหยหวน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเลยแอบย่องตามไปดู คิดในใจว่าขอดูแค่แวบเดียวแล้วจะรีบชิ่งหนี แต่พอไปถึงตรงนั้น ก็เห็นฝูงหมาป่ารุมกัดฉีกร่างฝูงกวางโรไซบีเรียจนตายเกลี้ยง ตัวที่เป็นจ่าฝูงตอนนั้นคือหมาป่าที่มีแผลเป็นบนหน้า ฉากนั้นน่ะคิดถึงทีไรขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลย ตอนนั้นฉันกลัวจนลนลาน กำลังจะถอยหลัง ใครจะไปรู้ว่าดันเผลอเหยียบกิ่งไม้หักดังเป๊าะ จากนั้นก็โดนฝูงหมาป่าไล่ล่าล้อมหน้าล้อมหลัง โชคดีที่ไปเจอโพรงดินเข้าพอดี ฉันเลยมุดเข้าไปหลบ รอนานถึงวันกับคืนเต็มๆ เลยนะ พวกหมาป่าถึงยอมถอยกลับไป ฉันกะว่าจะออกมาหาอะไรกินประทังหิว แต่ใครจะไปนึกเล่า เพิ่งโผล่หัวออกมาก็โดนพวกพวกล่าสัตว์เถื่อนจับได้ซะงั้น… จนกระทั่งได้มาเจอนายนี่แหละ… ฮือๆ~~~ ได้เจอนายเนี่ย นับเป็นวาสนาของฉันจริงๆ เลย"