บทที่ 193 ป่าเขารกร้าง จะมีไฟฉายมาจากไหนกัน

พอเห็นคนสามคนกับเหยี่ยวหนึ่งตัวกำลังกอดเนื้อย่างแทะกินกันคำโต มันก็เร่งฝีเท้าพุ่งกลับมาทันที

หมาป่ากระจอก: “พวกนายไม่เกรงใจกันเกินไปแล้ว! ทำไมไม่รอข้าบ้างล่ะเนี่ย! ข้าวิ่งไปตั้งไกล ไม่มีใครเรียกสักคำ! เกือบจะหลงทางตายแล้วไหมล่ะ! ถ้าไม่ได้กลิ่นเนื้อย่าง ข้าคงหาทางกลับมาไม่ถูกแล้วเนี่ย! ยังมีอีกไหม! ยังเหลืออีกไหม! เก็บไว้ให้ข้าบ้าง!”

หมาป่ากระจอกเห่าหอนไปพลางพุ่งเข้ามาหากลุ่มคนไปพลาง แต่พอเห็นว่าขาหมูทั้งสองขาเหลือแต่กระดูกขาวโพลน เสียงโอดครวญน่าเวทนาก็ดังลั่นป่า