บทที่ 208 พี่เมิ่ง! รีบมาช่วยเร็วเข้า! ช้ากว่านี้แขนขาดแน่!

เสียงกร๊อบดังขึ้น หวังเทาตกใจจนรีบหลับตาปี๋ ในใจคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่ แขนกูขาดชัวร์ แต่ความเจ็บปวดกระดูกแตกละเอียดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกเปียกชุ่มไปทั่วทั้งมือ

เลือดเหรอวะ!

ตอนนี้หวังเทากลัวจนไม่กล้าขยับเขยื้อน แม้แต่หายใจยังต้องระมัดระวัง เพราะกลัวจะไปทำให้เสือขาวที่อยู่ในอ้อมอกตกใจ