บทที่ 270 1 ต่อ 17! แถมตายไปถึง 12 ศพ!

ปู่รองพูดไปพูดมาก็ชะงักไป แล้วถอนหายใจยาวเหยียดออกมา

เอ้อร์ลวี่จื่อก็เหมือนกับเมิ่งเฟย เป็นเด็กที่เขาเห็นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนท้ายที่สุดคนเฒ่าคนแก่หนุ่มสาวในหมู่บ้านต่างพากันย้ายออกไปหมด ทั้งหมู่บ้านถ้านับรวมตัวเขาด้วย ก็เหลือแค่อารองสองผัวเมียกับเอ้อร์ลวี่จื่อรวมกันแค่สามคนเท่านั้น

ตั้งแต่เด็กเอ้อร์ลวี่จื่อไม่ใช่คนจิตใจชั่วร้าย ทุกครั้งที่มีของกินอร่อยๆ ก็มักจะตักมาแบ่งให้เขาสักชามเสมอ