บทที่ 279 มะระขี้นกสีทองอร่าม กินแล้วสุขล้นเปรมปรีดิ์

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึก รับกลิ่นหอมสดชื่นนั้นเข้ามา ความรู้สึกอึดอัดหม่นหมองเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา

พอได้ยินเมิ่งเฟยบอกว่ากินได้แล้ว บรรดาสัตว์น้อยทั้งหลายต่างรีบวิ่งกลับไปที่สวนหลังบ้าน คาบชามข้าวของตัวเองมาวางตรงหน้า เข้าแถวรอให้เมิ่งเฟยแบ่งอาหารให้อย่างเป็นระเบียบ

ครั้งนี้เมิ่งเฟยทำไว้เยอะพอสมควร สัตว์ทุกตัวจึงได้โจ๊กต้าจ๋าไปตัวละหนึ่งชามพูนๆ