บทที่ 281 เจ้ากระรอกน้อยเล่นร่อนหิน

เมิ่งเฟยลุกขึ้นนั่งด้วยความสงสัย พลางมองลอดหน้าต่างไปยังหลังบ้าน แต่กวาดสายตามองอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของสัตว์สักตัว

“หืม? หายไปไหนกันหมดเนี่ย?”

ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย เมิ่งเฟยเลยตัดสินใจไม่นอนต่อ เขาสวมรองเท้าแล้วเดินตรงไปยังหลังบ้าน