บทที่ 344 เจ้ากระรอกน้อย มันเหมือนจะไม่รักฉันแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แต่ละคนแน่นท้องจนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงเตา แม้แต่จะพลิกตัวยังถือเป็นเรื่องยากเกินเอื้อม

“โอ๊ยยย~ ท้องฉันนึกว่าจะแตกแล้ว!!”

“ฮือออ~~~ กับข้าวที่พี่เมิ่งทำมันโคตรอร่อยเลย ไม่ไหวแล้ว! ผมพูดไม่ได้แล้วเนี่ย รู้สึกว่าถ้าขยับปากพูด ข้าวสวยคงพุ่งทะลักออกมาจากคอหอยแน่ๆ”