บทที่ 352 เพลิงไหม้ป่าลึกกะทันหัน!

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เมิ่งเฟยรีบวิ่งไปยังลานโล่งในสวน แล้วมองไปยังทิศทางที่แสงไฟสว่างวาบขึ้นมาจากข้างหลังทันที

บนท้องฟ้าราตรีที่มืดสนิทดั่งน้ำหมึก มีเปลวเพลิงสายหนึ่งกำลังร่อนถลาพุ่งผ่านอากาศไปด้วยความเร็วสูง พร้อมกันนั้นยังมีเสียงคำรามกึกก้องดังเป็นระลอก

“แย่แล้ว!!! อุกกาบาตนี่หว่า!!”