บทที่ 372 หัว... หัวหน้าหมู่! มีหมี!

ทันใดนั้น เสียงคำรามลั่นของสัตว์ป่าก็แว่วมาจากที่ไกลๆ หวังต้าเหลยกับทหารอีกสองนายชักปืนพกข้างเอวออกมาตามสัญชาตญาณ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของเสียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ครู่ต่อมา เงาดำขนาดเท่าฝ่ามือก็ไถลพรวดลงมาจากเนินเขา ลอดผ่านประตูรั้วหลังบ้านเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคนพอดิบพอดี

ไม่ใช่ใครที่ไหน เจ้ากระรอกน้อยตัวจริงเสียงจริง