บทที่ 397 ผ่าคลอดให้เสือขาว

เสือโคร่งตัวผู้ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างร้อนรนอยู่ข้างๆ แต่ก็ได้แค่กระวนกระวายใจเปล่าๆ มันเดินวนไปวนมาในห้องไม่หยุด

เมิ่งเฟยนั่งยองๆ ลง ลูบหัวเสือโคร่งตัวผู้เบาๆ พลางเอ่ยปลอบ

“วางใจเถอะ มีฉันอยู่ มันไม่เป็นอะไรหรอก”