บทที่ 422 กลางดึกมีคนมาเยือนถึงบ้าน!

หลังจากหวังต้าเหลยแสดงความอาลัยอาวรณ์กอดฟัดซ่ายหูอยู่อีกพักใหญ่ เมิ่งเฟยกับพวกจึงพาจ่าฝูงหมาป่าและซ่ายหูขึ้นรถ มุ่งหน้ากลับบ้านทันที

การเดินทางตลอดสายค่อนข้างราบรื่น จ่าฝูงหมาป่ากับซ่ายหูก็ว่าง่ายมาก ทั้งคู่นอนหมอบอยู่บนเบาะหลังอย่างเรียบร้อยพลางมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปเรื่อยๆ

ขากลับ รถจี๊ปคันที่เห็นตอนมายังคงจอดอยู่ที่เดิมไม่ขยับ แต่รอยเท้าที่ย่ำอยู่ข้างรถบอกให้รู้ว่ามีคนเคยเดินกลับมา