บทที่ 432 หอยกาบน้ำจืดเนี่ยนะ ของแบบนี้กินได้ด้วยเหรอ

เฝิงซู่ยี่ไหนเลยจะกล้าอยู่ข้างหลังเมิ่งเฟยต่อ รีบผลุบแวบเดียวไปหลบอยู่หลังเมิ่งหลง ตาตี่ๆ กะพริบปริบๆ มองเจ้าตัวเล็กสองตัวที่อยู่ใต้เท้าเมิ่งเฟย

เนื่องจากตัวของลูกนากทั้งสองเปียกโชกไปด้วยน้ำ ไม่ทันไรก็ทำให้ผิวรองเท้าของเมิ่งเฟยเปียกชุ่ม

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบคว้าหมับเข้าที่หนังคอด้านหลังของเจ้าตัวเล็กทั้งสองแล้วหิ้วลอยขึ้นมา ยิ้มพลางเอ่ยว่า