บทที่ 454 ด้อยกว่าฝีมืออาสะใภ้รองของนายไปแค่นิดเดียว

อาสะใภ้รองเห็นดังนั้นก็ฉีกยิ้มหัวเราะร่า “ฮ่าๆ อาไม่ต้องรีบหรอก รอแผลอาหายดีเกือบหมดก่อน ฉันจะทำหูหมูให้อากินทุกวันเลย!!”

“ฮ่าๆ ก็มีแต่ซิ่วเหมยของเรานี่แหละที่รู้ความ!”

พูดจบ ปู่รองก็เริ่มสวาปามกินอย่างเอร็ดอร่อย