บทที่ 462 ผมเป็นแค่คนหาของป่า ขายบะหมี่เย็นย่างมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ

เขี่ยไปเขี่ยมาอยู่นาน แผ่นแป้งที่ตอนแรกยังเรียงตัวเรียบร้อยดีก็ถูกพ่อค้าทำเละตุ้มเป๊ะไปหมด

"อ้าว ขอโทษจริงๆ ครับ ผม…ผมทำอันใหม่ให้คุณดีกว่า"

ด้วยความลนลาน พ่อค้ายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก