บทที่ 510 ทุกอย่างสงบลง หวนคืนสู่เมิ่งเจียโกว

เมื่อมองดูโพรงน้ำแข็งที่ค่อยๆ ปิดสนิทลง เมิ่งเฟยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แววตาแฝงความอาลัยอาวรณ์

รอจนโพรงน้ำแข็งปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ เมิ่งเฟยถึงได้หันหลังเดินจากไป เพียงไม่นานก็ตามฝีเท้าของคนอื่นๆ ทัน

ตลอดทางขากลับ นอกจากหลี่หยางแล้ว อารมณ์ของคนอื่นๆ ล้วนหม่นหมองหนักอึ้ง