บทที่ 531 พ่อของซู่ยี่โรคกำเริบ

เจ้าเม่นน้อยร้องเสียงหลง ร่างทั้งร่างขดตัวกลมดิ๊กอีกรอบ แนิ่งสนิทอยู่บนพื้น

เมิ่งเฟยทั้งขำทั้งเอ็นดู ยื่นมือไปเขี่ยตัวมันเบาๆ สองสามที

“สบายใจเถอะ ต่อไปก็ปักหลักอยู่ที่นี่อย่างสงบใจได้เลย ข้างในนี้ปลอดภัยสุดๆ”