บทที่ 127 “ของขวัญ” ของเจ้าหน้าบูดหายไปแล้ว!

มื้อนี้ทุกคนทานกันอย่างอิ่มหนำสำราญและพูดคุยกันอย่างออกรสชาติ

จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด พวกเขาถึงได้แยกย้ายกันไปด้วยความรู้สึกเสียดายที่เวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกิน

ควั่งเหย่แบ่งผักบุ้งให้ดาเลียเอากลับไปที่เผ่า แถมยังกรอกเหล้าใส่ขวดให้ดามีเอนกับเซมบ้าติดมือกลับไปด้วย