บทที่ 137 เจ็บจัง ยิ่งเจ็บขึ้นเรื่อยๆ!

เมื่อเห็นเม่นป่าทำทรงพังก์ใกล้สิ้นใจ ขนแหลมทั่วร่างพองฟูขึ้นกว่าเดิม

ทางฝั่งโทดาเริ่มถอยหลัง ช่องว่างที่เกิดขึ้นกะทันหันกลายเป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียว

เม่นป่ารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานไปทางช่องว่างนั้น แต่ยังไม่ทันจะโผล่หัวออกไปดี หอกเล่มหนึ่งก็พุ่งลงมาจากด้านบน ปักฉึกเข้ากลางหัวมันอย่างจัง!