บทที่ 145 กำหนดวันกลับและการจากลา

ควั่งเหย่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของกุยซื่อ แม้เจ้าตัวเล็กจะเริ่มอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับบ้านใหม่แล้ว แต่ลึกๆ มันก็ไม่อยากห่างจากควั่งเหย่ ไม่อยากทิ้งกระท่อมไม้หลังเล็ก และไม่อยากจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยในตอนนี้ไป

แน่นอนว่าควั่งเหย่ย่อมเข้าใจความรู้สึกของมัน เขาจึงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“วางใจเถอะ ที่นี่มีทุกอย่าง พื้นที่วิ่งเล่นก็กว้างขวาง แกอยู่แค่สองวันก็ปรับตัวได้สบายๆ แล้ว”