บทที่ 147 แค่ชิมคำเดียว ถึงกับกังขาในชีวิตเลยเนี่ยนะ

เมื่อเห็นว่าน้ำกะทิซึมเข้าเนื้อไก่ได้ที่แล้ว ควั่งเหย่ก็หยุดผัด

เขากดปิดฝาหม้อ ปรับเป็นไฟอ่อน แล้วปล่อยให้ซอสเคี่ยวไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น

กลิ่นหอมที่อบอวลไปทั่วทั้งห้องเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นรูปธรรม เจ้าตัวเล็กทั้งสามต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ