บทที่ 157 ทะเลสาบเนตรอน

ในที่สุด ควั่งเหย่ก็พบจุดที่ค่อนข้างราบเรียบและนั่งลงพัก

เขาพยายามคุมลมหายใจให้คงที่ เปิดขวดน้ำแล้วเงยหน้าซดรวดเดียวไปเกือบสองในสามขวด

เสียงลมเริ่มหวีดหวิวบาดแก้วหู ทุกหนแห่งที่แสงไฟฉายคาดศีรษะส่องไปถึงล้วนถูกปกคลุมด้วยเถ้าภูเขาไฟหนาทึบ…