บทที่ 166 ข้าวราดน้ำซุปปลานิล

กุยซื่อก้มลงดมฟุดฟิดเป็นตัวแรก

จากนั้นก็เบิกตากว้างพลางถอยกรูดไปข้างหลังอย่างไว

ดูเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเลยแฮะ