บทที่ 296 “บันทึกการซ่อมแซม” ของเบเนดิกต์

ตอนนี้ควั่งเหย่แทบอยากจะล่องหนหายตัวไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

ถ้าไม่มีใครอยู่แถวนี้ แซ็กคงปล่อยโฮออกมาได้เต็มที่โดยไม่ต้องกังวลอะไร

แม้น้ำเสียงจะสั่นเครือจนคุมไม่อยู่ แต่บนใบหน้าของเขากลับยังนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น