บทที่ 328 ออกทะเลไปจับปลา

ตอนเที่ยงท้องฟ้ายังแจ่มใสอยู่เลย พอกินข้าวเสร็จเท่านั้นแหละ ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง

งานนี้อดไปไหนกันพอดี

เสียงฝนโปรยปรายตกกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ เป็นไวท์นอยส์ชั้นดีที่ทำให้ผมหลับปุ๋ย ตื่นมาอีกทีถึงได้รู้ว่าตัวเองซัดไปตั้ง 3 ชั่วโมง!