บทที่ 354 ข้าวผัดไข่เค็ม

เด็กๆ เล่นซนจนลืมตัว ผู้ใหญ่ตามจับแทบไม่ทัน ประโยคนี้เอามาใช้กับควั่งเหย่ตอนนี้ได้เป๊ะเลย

เรื่องพั่วเสี่ยวกับทายิบนี่ไม่ต้องพูดถึง ส่วนซวี่หยางกับโหรวซิง พอเริ่มคุ้นกับหาดทราย ขาสั้นป้อมนั่นก็ซอยยิกๆ วิ่งฉิว ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า แต่เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ดันมี "แผนการ" เสียด้วย คือไม่ยอมวิ่งไปทางเดียวกัน แยกกันไปคนละทิศคนละทาง ซ้ายตัวขวาตัว แล้วพุ่งพรวดมุ่งหน้าลงทะเลลูกเดียว

ควั่งเหย่คว้าตัวซวี่หยางไว้ได้ทัน แต่จับโหรวซิงไม่ทัน เห็นอยู่ตำตาว่าเจ้าตัวเล็กกำลังจะโดนคลื่นซัดเข้าให้