บทที่ 389 ควั่งเหย่ไม่พูดพร่ำ ทำเพียงขุดดิน

ทั้งสองจัดการปลาต้มกบจนเกลี้ยง แล้วยังต่อด้วยผักลวกอีกหน่อย ต่างคนต่างคีบกินกันเงียบๆ ระหว่างนั้นแม้ไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่บรรยากาศก็ถือว่าราบรื่นใช้ได้เลย

มื้อเที่ยงที่กินเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงจบลง เสิ่นฉีหันมาพูดกับควั่งเหย่ว่า:

“ฉันช่วยล้างหม้อนะ”