บทที่ 417 หนอนไม้ไผ่ทอด

ควั่งเหย่หอบหิ้วเสบียงที่เพิ่งได้มาจากแอร์ดรอปเดินกลับที่พัก พอมาถึงกระท่อมไม้เล็ก เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสามโมงเย็นเสียแล้ว

มื้อเที่ยงเขายังไม่ได้ตกถึงท้องเลยสักนิด ควั่งเหย่มองดูเจ้าหนอนสีขาวที่ยั้วเยี้ยเต็มกระบอกไม้ไผ่แล้วก็ถอนหายใจ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเจ้าพวกนี้เอามาอุดช่องว่างระหว่างฟันยังแทบไม่พอเลยด้วยซ้ำ

โชคดีที่ยังมีเสบียงแอร์ดรอปนี่แหละ