บทที่ 427 สายเกินไปแล้ว ตอนนี้เรียกใครมาก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว

ควั่งเหย่ลัดเลาะเข้าไปในป่าทึบ เรดาร์แสดงพิกัดของการ์ดสำรวจว่าน่าจะอยู่แถวๆ รอยต่อระหว่างป่าฝนกับหุบเขา

เดินต่อไปได้ราวครึ่งชั่วโมง กลิ่นดินชื้นผสมไอฝนก็เริ่มโชยมาแตะจมูก

พื้นดินใต้เท้าเริ่มเปลี่ยนเป็นโคลนเลนแฉะ รองเท้าเดินป่าของควั่งเหย่จมวูบลงไป ทำให้การเดินเริ่มทุลักทุเล