บทที่ 471 อาหารรสเลิศควรค่าแก่การลิ้มรสอย่างตั้งใจ

ควั่งเหย่พูดแซวสองแง่สองง่ามจนพานเหิงหน้าแดง พานเหิงแอบเหล่เจียงหนีแล้วกระซิบ “พี่เหย่ ยัยนี่ซื่อบื้อจะตาย ฟังไม่ออกหรอก”

เจียงหนีเลิกคิ้วขึ้นทันควัน “ใครซื่อบื้อ? ใครซื่อบื้อกันยะ?”

ควั่งเหย่หัวเราะร่า ยกห่อของในมือขึ้น “เย็นนี้มีหม้อไฟเห็ด สนใจมาร่วมวงกันไหม”