บทที่ 487 วันที่ยี่สิบแปดของการเอาชีวิตรอด คัดผู้เข้าแข่งขันออก

ควั่งเหย่รีบแตะชีพจรที่ข้อมือของพานเหิงทันที มันเต้นเร็วรัวจนน่าใจหาย

เหงื่อเย็นกาฬไหลซึมตามขมับ ริมฝีปากของพานเหิงเริ่มคล้ำเขียว พอเห็นหน้าควั่งเหย่ แววตาก็สั่นไหวเล็กน้อย แต่ความตระหนกกลับค่อยๆ มลายหายไป

เหมือนเด็กน้อยที่ทำเรื่องผิดพลาดจนคุมสถานการณ์ไม่อยู่ พอเห็นผู้ปกครองรุดมาช่วยได้ทันเวลาก็รู้สึกเบาใจ