บทที่ 510 กุยซื่อเอ๋ย สยบทุกความดื้อรั้น

ยางรถไนท์ฮันท์บดผ่านยอดหญ้าที่ถูกย้อมจนเป็นสีทองด้วยแสงสนธยา ส่งเสียง “กรอบแกรบ” เบาๆ

รอบนี้ควั่งเหย่ไม่ได้มาคนเดียว ซึ่งจำนวนรถไนท์ฮันท์รอบข้างเองก็เพิ่มขึ้นจนเห็นได้ชัด

เหล่านักท่องเที่ยวต่างถือกล้องยื่นออกไปนอกหน้าต่างรถ ตั้งใจเก็บภาพร่องรอยของเหล่าสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่ปรากฏกายบนทุ่งหญ้าอย่างอดทน