บทที่ 517 คำอำลาที่สนามบิน

กุยซื่อเบรกกึก อุ้งเท้าปุยขนาดยักษ์แทบจะเหยียบร่างควั่งเหย่เข้าให้ พอเห็นเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตของมันก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

ควั่งเหย่ยันตัวลุกขึ้นรับทิชชู่จากแซ็กมาเช็ดมุมปาก "พวกคุณนี่นะ อยากดูผมไลฟ์สดตอนอ้วกก็บอกกันตรงๆ สิ"

แซ็กปล่อยพั่วเสี่ยวลงจากรถ เจ้าตัวเล็กทิ้งตัวลงบนพงหญ้าทันที มันแลบลิ้นห้อยยาว พลางส่งสายตาตัดพ้อไปทางแซ็ก