บทที่ 579 ความตายของคนนำทาง

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ไหลทะลักจนเต็มหน้าจอ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าภาพตรงหน้ามันรุนแรงต่อความรู้สึกแค่ไหน

ในลำคอของเกรย์ฮาวด์น้อยส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างอัดอั้น ความหวาดกลัวในดวงตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าโศกสิ้นหวัง

ควั่งเหย่โอบเกรย์ฮาวด์น้อยเข้าสู่อ้อมกอด ตอนที่เขาเอ่ยปากอีกครั้งถึงได้พบว่าเสียงของตัวเองแหบแห้งราวกับถูกกระดาษทรายขัด: