บทที่ 594 เจ้าก้อนหนามวิ่งป่าราบ

พอควั่งเหย่พูดจบ หนานซิงก็ยังคงเก๊กท่าหลงตัวเองอยู่อย่างนั้น แต่แววตากลับล่อกแล่กอย่างเห็นได้ชัด

【ความจริงมันก็เป็นแบบนี้นี่นา!】

เจ้าก้อนหนามน้อยมองหนานซิงแล้วพึมพำในใจ