บทที่ 140 ระบบกำลังเดินบนเส้นทางหาเรื่องตายไกลขึ้นเรื่อยๆ

เฉินนั่วเวียนหัวตาลาย รู้สึกเหมือนห้องวิจัยทั้งห้องกำลังหมุนเคว้ง

เขาฝืนทนความทรมาน ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง แล้วปรับลมหายใจช้าๆ

ผ่านไปราวสิบกว่านาที ถึงค่อยยังชั่วขึ้นมาบ้าง