บทที่ 162 พิธีมอบรางวัลที่ไร้เงาเฉินนั่ว

“บอกให้กลับไปแต่งเนื้อแต่งตัว นี่ใส่ชุดนี้มาเนี่ยนะ?”

เมื่อเจอสีหน้าตะลึงงันของศาสตราจารย์จ้าวหยวน เฉินนั่วก็ชะงักไปนิด ก้มลงสำรวจตัวเอง กางเกงลำลองสีดำ เสื้อไหมพรมคอเต่าสีน้ำตาล เสื้อโค้ตตัวยาวปานกลางสีกรมท่า ในฐานะนักศึกษาก็ถือว่าสุภาพเรียบร้อยดีออก!

จะให้เหมือนพวกศาสตราจารย์ที่ใส่สูท ยืนตัวสั่นงันงกแต่แกล้งเก๊กทำเป็นไม่หนาวหรือไง เขาไม่ได้โง่สักหน่อย