บทที่ 312 ผมกลัวพวกคุณจะลืมผมต่างหาก

“พวกพ่อกับแม่นี่… ช่างเถอะ ขี้เกียจพูดด้วยแล้ว พูดไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี!”

เฉินเสี่ยวโหรวทำแก้มป่องมองพ่อกับแม่ด้วยความเหนื่อยใจสุดๆ

“เอาละน่า รีบกินข้าวเข้า กินเสร็จแล้วค่อยโทรไปยินดีกับพี่แก!”