บทที่ 828 คำเตือนอันไร้สุ้มเสียง

ฟังความก็ต้องจับนัยให้ออก คำว่า "พวกเรา" ในประโยคที่ว่าอนาคตของพวกเราอยู่ในห้วงดวงดาวอันไร้ขอบเขตนั้น ชวนให้ขบคิดตามอย่างยิ่ง

โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก กว้างจนหลายคนใช้เวลาชั่วชีวิตก็ยังไม่อาจย่ำไปได้ทั่ว แต่เมื่อเทียบกับห้วงดวงดาวอันไร้ขอบเขตแล้ว โลกก็เป็นได้แค่เมล็ดงาเม็ดหนึ่งเท่านั้น

จริงอยู่ที่ปัญหาด้านพลังงานได้รับการคลี่คลายแล้ว ทว่าเมื่อจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วันข้างหน้า อาหาร ตลอดจนทรัพยากรแร่ธาตุต่างๆ ย่อมต้องกลายเป็นของขาดแคลน ดังนั้น การมุ่งสู่อวกาศจึงเป็นทางรอดเดียวที่เหลืออยู่