บทที่ 141 หากจะให้พินาศ ต้องปล่อยให้คลั่งเสียก่อน!

เนื้อดิบสองกะละมังแทบจะเกลี้ยงลงพร้อมๆ กัน

ไป๋เซี่ยวจ้องเขม็งไปที่หมาไม้ "ไอ้หมอนี่มันฟาดเรียบเก่งเกินไปแล้วนะ"

แต่เช้าตรู่แท้ๆ เล่นเอาเธอเห็นแล้วหิวตามไปด้วยเลย