บทที่ 160 สุดท้ายแล้ว ก็แค่พวกมนุษย์หน้าโง่ทั้งนั้น!

หมาไม้ขำไม่ออกแล้วจริงๆ

มื้ออิ่มหมีพีมันมื้อนี้ พอกินเข้าไปแล้วความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับข้าวต้มมื้อสุดท้ายก่อนส่งตัวไปลานประหารสักนิด

มันแทบอยากจะขอยอมตายตรงนี้ให้พ้นๆ ไปเลยด้วยซ้ำ