บทที่ 228 เจ้านกน้อยตัวเหม็น ฝันนี้มันอัปมงคลเกินไปแล้ว!

ทั้งสองคนโดนตอกกลับจนนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน

พวกเขาได้แต่ก้มหน้าลงอย่างละอายใจพลางพยักหน้ารับ ทว่าในใจกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ

คิดวนไปวนมาอยู่นาน ในที่สุดก็นึกขึ้นได้